"...senin icin..." diye baslayan -veya biten- cumleler,
gun gelip de "...senin yuzunden..."lere donusmesinler...

Hapsedilmis bir zaman parcasidir fotograf,

Andir, Donuktur, Ilerisi yoktur, Gerisi de...

Konusamaz! Konusmamali!

Gel gor ki, konusuyor iste gozlerin benimle...
Cok sey anlatiyorlar...

Ve sanirim bazi yaralar hic kapanmiyor... 

Dun aksam senin gozlerinde kendi yuzumu gordugumde,

"Gozbebegim" sozcugunu kavradim.

"Gozbebegim", "bana en yakin olan" demek,
"O kadar yakinsin ki bana,

Gozumun icinde sen varsin" 

demek... 

20'lerin sonlarina gelince,
Bulutlari birseylere benzetmek daha zor.

30'lardan cok korkuyorum.

Daha once hep onunden gecip de girmedigim,

           -ve hatta daha once hic farketmedigim-

Evinin yolundaki o mekana beni goturdugun gun,
Sen ickilerimizi soylemeye gidip de ben camdan disari bakarken,
Kanalin sulari isildiyordu,
ve karsiki evlere gunesin son saatleri vurmustu.
Tesekkur ettim icimden, icimdeki huzuru verene...
Nefesimi hissettim icimde ve gulumsedim sen masaya donerken...
"Seni seviyorum" diyerek ozetledim icimdeki duygulari,
          -ama fazlasi vardi-

Hissettigim: "sukran"di
         -cunku ben hic bu kadar huzurlu olmamistim-